Η ιστορία του Ιησού - Δημήτρης Λιαντίνης


Mοιραστείτε το:



Ο Ιησούς, έξω από τη χρήση που του κάμανε οι άνθρωποι, έζησε αυθεντικά το ταξίδι του στον Άδη. Έζησε δηλαδή την ουσία του θανάτου του όχι στο σταυρό αλλά στο νου του. Όπως περίπου και ο Οδυσσέας.

Ο Ιησούς, δεν επέθανε την Παρασκευή στο λόφο του Γολγοθά, αλλά την Τετάρτη στο Όρος των Ελαίων. Ερη­μίτης, από τους άλλους παραμελημένος, και παράμερα. Ήτανε τότε που ίδρωνε αίμα, και ψιθύριζε ένδακρυς «περίλυπός έστιν ή ψυχή μου έως θανάτου».

Εκεί και τότε έπαιξε στο ζάρι την αγάπη του για τη ζωή και τον τρόμο του για το θάνατο. Ό,τι αποφασίστηκε, το αποφάσισε η σκοτεινή βούληση της ζαριάς. Όχι αυτός. Με τέτοιο νόημα πρέπει να ιδούμε εκείνα τα λόγια, που από μόνα τους συνιστούν μια μαθηματική ανωμαλία (singularity): «παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο, πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ' ως συ». Στην πρόταση αυτή έχουμε ένα ακόμη ακριβές παράδειγμα, ή διανοητικό πείραμα, της Απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ.

Κατά τα υπόλοιπα ο Ιησούς ετελείωσε στα καρφιά με τη διαυγή συνείδηση του πλήρους εξευτελισμού και της τέλειας αποτυχίας. Απάνω στον σταυρό και κοντά στο τέλος του, ο ίδιος ούτε είδε ούτε φαντάστηκε την υστε­ροφημία, την τιμή και τη λατρεία που του φύλαξε το μέλλον. Στον εαυτό του, ελκόμενο και θνήσκοντα είδε έναν ποιητή των ονείρων που πεθαίνει αισχρά και ατιμα­σμένα.

Ο Ιησούς είναι ο άνθρωπος της εποχής του, αλλά και ο διαλεχτός της νέκυιας των ποιητών. Ξεψύχησε κυκλωμέ­νος από τις ίδιες σκέψεις καλιακούδες, που θα είχε κάμει ο καθένας από κείνους τους έξι χιλιάδες δούλους του Σπάρτακου, όταν τους είχε σταυρώσει εκατό χρόνια πα­λαιότερα ο Κράσσος στο δρόμο από την Καπούη για τη Ρώμη.

Στα λόγια του «ίνατί με εγκατέλειπες;» βλέπω ένα συντριμμό χωρίς όρια. Το πιο αξιοθρήνητο ναυάγιο της υπαρκτικής βίωσης του ανθρώπου.

Αν γινότανε τρόπος να ξαναγυρίσει σήμερα κοντά μας, και έβλεπε τη χάρη με την οποία τον έχρισε η ιστορία, θα χαιρότανε. Γιατί θα 'βρισκε πως την άξιζε τέτοια τιμή από τους ελάχιστους εκείνους που κατανοούν το δράμα του. Επειδή έζησε ζωντανός το θάνατο του. Στην ίδια τροχιά του Οδυσσέα και του Αινεία.

Όμως, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που τον λατρεύ­ουν σήμερα σα θεό, τους χριστιανούς καθώς τους λένε, θα είχε να ειπεί. Αυτός, ο φάγος και οινοπότης:

- Μα εγώ δεν είμαι χριστιανός, βρε σαφρακιάρηδες! Κι εσείς μοιάζετε σε μένα, όσο μοιάζει ο ρυπαρός ιπποπότα­μος στο περήφανο άλογο με το κατάλευκο δέρμα και τα κατάμαυρα μάτια. Όλους εσάς δεν ήρθα να σώσω. Να σας καταγγείλω ήρθα, και να σας φραγγελώσω. Το μυαλό σας, την ψευτιά σας, την αχρεία ψυχή, και τις δολερές σας πράξεις. Αυτά είχα στο νου μου, την ώρα που τίναζα τα αστροπελέκια με τα απανωτά «ουαί» για τη φαρισαϊκή ηθική σας. Με αστραπές τρεκλές, με βροντή και με λάμψη εμαστίγωσα την υποκρισία σας. Και σεις με κάματε ση­μαία στα ψεύδη και σάλπιγγα στις πομπές σας. Γιατί όλοι σας, από τον πάπα της Ρώμης και τον πατριάρχη της Πό­λης, από το σοφό θεολόγο και το φοροφυγά επίτροπο της ενορίας ως τον τουρλωτό καθηγούμενο του μοναστηριού, είσαστε ίδιοι οι τάφοι που παράσταινα! Γιομάτοι ακαθαρ­σίες, μύγα κουλουμωτή, και σάπια κόκαλα. Και τούτο το τέρας των τεράτων δύο χιλιάδες χρόνους τώρα, το σέρνετε και χαράζετε την τροχιά της ιστορίας, όπως οι Τρώες που έσερναν εκείνο το ξύλινο άλογο με χαχανητά και αλλη­λούια από τα τείχη στην πόλη. Χωρίς να ξέρουν ότι ετοί­μαζαν το χαμό τους. Σας βλέπω χωσμένους στα ερείπια της ιστορίας, που οι ίδιοι στο όνομά μου θα την γκρεμί­σετε. Διπλοεντέληνοι και παχυμουλαράτοι. Κακά σας έμα­θε, όποιος σας είπε ότι σας φέρνω ειρήνη. Ρομφαία και μαχαίρια σας έφερα. Και το μεγάλο πόλεμο στον εαυτό σας πρώτα, και ύστερα στους υποκριτές του κόσμου. Καμωθήκατε πως δεν καταλάβατε αυτά που σας είπα. Όμως τα λόγια μου ήσαν κρυστάλλινα και καθαρά σαν τα μάτια μου. Εκείνος που είναι να τραβήξει το δρόμο μου, είπα, θα σηκώσει τον δικό του σταυρό. Αλλο πέρασμα δεν υπάρχει. Ούτε άλλη ερμηνεία στα λόγια μου. Μα εσείς διακωμωδήσατε την τραγωδία. Ανοίξατε πόρτα εκεί που δεν υπάρχει. Την οδηγία μου την κατεβάσατε στη λασπουριά και στα έλη σας. Όπου κοάζετε και βουτάτε με τους βαθράκους. Εγώ να σηκώσω τις δικές σας αμαρτίες; Για ποιο λόγο τάχα, χαραμήδες; Το χρώσταγα στην αμά­θεια, στην οκνηρία, στο βόλεμά σας; Στο λιανό άντερο και στο χοντρό σας; Ναι. Είναι αλήθεια πως σας ζήτησα ν' αγαπάτε τους άλλους. Αλλά πώς ημπορείτε, θεομπαίχτες, ν' αγαπάτε τους άλλους, αν δεν πάψετε πρώτα ν' αγαπάτε τον εαυτό σας; Που ο καθένας σας πιστεύει πως είναι ο άξονας, που γύρω του κινείται η γη και η ιστορία; Με παραχαράξατε ως το τελευταίο μου κύτταρο. Και διδάξατε πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό, για να σας λυτρώσω, Όχι. Εκείνος που είναι να σωθεί, που σημαίνει εκείνος που διάλεξε τη ζωή της αρετής και του δίκιου, θα τραβή­ξει αναπόφευγα για το δικό του λόφο και το δικό του όρος. Τέλος, κιοτήδες και κάλπηδες. Αγιορείτες, μαδεμλίνοι, δομηνικανοί, σαβουρώματα. Τέλος. Αρκετά στο όνομά μου σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος!

Δημήτρης Λιαντίνης
πηγή
Mοιραστείτε το:




12 σχόλια:

  1. Βλακείες του μακαρίτη του Λιαντίνη... Πλανεμένος ο άνθρωπος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραία επιχειρήματα έχεις "ανώνυμε". Όταν δεν σου αρέσει η άποψη κάποιου, αντί να αναλύσεις τις αντιρρήσεις σου, επιλέγεις κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία σου, να τον αποκαλείς βλάκα, πλανεμένο κλπ. Βέβαια αυτό αποδεικνύει α)το ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ να φτάσεις την μόρφωση και την παιδεία που είχε ο Λιαντίνης στο μικρό του δαχτυλάκι και β) το γεγονός πως δεν έχεις την πνευματική κατάρτιση να μπορέσεις να καταλάβεις το παραπάνω άρθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝ11 Απριλίου 2012 - 3:12 μ.μ.

    ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ,ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗΜΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Γ.11 Απριλίου 2012 - 7:28 μ.μ.

    ΜΕΓΑΛΕ ΔΑΣΚΑΛΕ , ΑΥΜΝΗΣΤΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δάσκαλε ακόμη και μετά θάνατον δίνεις και θα δίνεις τα φώτα για την ζωή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πω πω τι εγραψε ο ανθρωπος
    Αν δεν μας τα εξηγούσε τόσο ωραία θα ειμασταν στο σκοτάδι.
    Μόνο αυτός κατάλαβε τι ειναι ο Χριστός
    Εμείς που τον πιστεύουμε ως αληθινό Θεό πόσο πίσω ειμαστε.
    Ευτυχώς που μας τα εξήγησε.....

    Ελπίζω εκει που ειναι τώρα να μην εχει αμφιβολίες για το τι ειναι ο Χριστός.
    Θεός σχωρέστον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιβεβαιώνεις το σκοτάδι στο οποίο ζεις, και το πόσο ΠΙΣΩ είσαι, όπως μόνος σου λες.Σαν "γνήσιος" απόγονος του Αδάμ και της Εύας, υποστηρικτής μιάς ξενόφερτης μυθοπλασίας, αδυνατείς να κατανοήσεις τον ορθό λόγο.Ζήσε μέσα στο σκοτάδι σου, δεν θα σε ενοχλήσει κανείς, αρκεί να μην μας υπενθυμίζεις διαρκώς την πλάνη σου.

      Διαγραφή
    2. ΠΕΣ ΤΑ ΡΕ ΥΠΕΡΦΩΤΙΣΜΕΝΕ. ΔΕ ΦΕΓΓΕΙΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΩ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗ ΔΕΗ;

      Διαγραφή
    3. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΖΩΗ.

      Διαγραφή
  7. Γιατί ασχολείστε με (ανθρώπους) οι οποίοι έχουν (μυαλό) τετράγωνο. Όταν τούς απαντάτε τούς δίνεται και αξία, αφήστε τους να πιστεύουν στο ευαγγέλιο που γράφτηκε 400 χρόνια μετά. Ας είμαστε εμείς οι αμαρτωλοί και είδωλο λάτρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλούμε πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια
τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστούμε.
Πατήστε εδώ για μετατροπή απο Greeklish σε Ελληνικά

 
Copyright © 2010-2013. Ελληνικό Αρχείο - All Rights Reserved | Designed by Graphopoly Designs