Η ιστορία και οι ονομασίες των Ελληνικών φύλων


Mοιραστείτε το:



Πελασγοί: Τό κοινό όνομα όλων τών προϊστορικών καί προκατακλυσμιαίων Ελληνικών φύλων. Σύγχρονοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και γλωσσολόγοι έχουν προσπαθήσει να συνδέσουν τους "Πελασγούς", έναν όρο με μάλλον ασαφές περιεχόμενο, με διάφορους υλικούς πολιτισμούς, γλωσσολογικές ομάδες κ.λ.π. αλλά πρόκειται περί άλυτου "προβλήματος". Οι συνεχείς επεξεργασίες των ελληνικών παραδόσεων και μύθων καθιστούν δύσκολο το διαχωρισμό σαφών "αναμνήσεων ιστορικών γεγονότων" και μυθοπλασίας όσον αφορά τις πληροφορίες που δίνουν οι αρχαίοι συγγραφείς για τους Πελασγούς. Περιοχές όπως η Θεσσαλία και η Αττική θεωρούνταν παραδοσιακά ως περιοχές στις οποίες κατοικούσαν Πελασγοί. Γενάρχης των Πελασγών αναφέρεται ο Πελασγός. Με τ' όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.
Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ', 94 - Ἴωνες δὲ ὅσον μὲν χρόνον ἐν Πελοποννήσῳ οἴκεον τὴν νῦν καλεομένην Ἀχαιίην, καὶ πρὶν ἢ Δαναόν τε καὶ Ξοῦθον ἀπικέσθαι ἐς Πελοπόννησον, ὡς Ἕλληνες λέγουσι, ἐκαλέοντο Πελασγοὶ Αἰγιαλέες, ἐπὶ δὲ Ἴωνος τοῦ Ξούθου Ίωνες".

Αχαιοί: Ελληνικό φύλο πού ήλθε από τήν Ήπειρο. Τό όνομα προέρχεται απ' τόν Αχαιό γιό τού Ξούθου, εγγονό τού Έλληνα καί δισέγγονο τού Δευκαλίωνος. Στήν εκστρατεία κατά τής Τροίας περί τό 1200 π.Χ κατά τήν συμβατική ιστορία έλαβαν μέρος 44 ηγεμόνες, από τήν Ήπειρο καί Θεσσαλία μέχρι τήν Κρήτη, αυτόνομοι μέν αλλά στά μάτια τών ξένων φάνταζαν ως έν έθνος, όπως άλλωστε ήταν αφού ίσχυε τό όμαιμον, τό ομόγλωσσον τό ομόθρησκον καί κυρίως η κοινή συνείδησις. Τούς απέδιδαν δέ διάφορα ονόματα, όπως Αργείοι, Δαναοί, Αχαιοί μέ κυρίαρχο τό Αχαιοί.

Ίωνες: Ελληνικό φύλο πού ήλθε κι αυτό από τήν Ήπειρο καί τά παράκτια νησιά τού Ιονίου. Τό όνομα έλκει τήν καταγωγή του από τόν Ίωνα, αδελφό τού Αχαιού, γιό τού Ξούθου, εγγονό τού Έλληνα καί δισέγγονο τού Δευκαλίωνος. Εγκαταστάθηκαν περί τό 1900 π.Χ. κατά τήν συμβατική πάντα ιστορία στήν Αττική. Ήλθαν σέ επαφή μέ τούς ανατολικούς λαούς καί γι αυτό τόν λόγο οι τελευταίοι αποκαλούσαν όλους τούς Έλληνες Ίωνες (Γιουνάν ), πράγμα πού εξακολουθεί νά ισχύει καί σήμερα καί μάλιστα καί η ίδια η Ελλάδα αποκαλείται Γιουνανιστάν. Οι Ίωνες κατά την εποχή του Χαλκού ήταν εξαπλωμένοι μεταξύ της Εύβοιας, της Αττικής και της βορειοανατολικής Πελοποννήσου. Το 1100 π.Χ. περίπου κατά την αρχή της γεωμετρικής περιόδου, που σηματοδοτήθηκε από την κάθοδο των Δωριέων, οι ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Ελληνικής χερσονήσου τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν μεγάλο μέρος της περιοχής στην οποία ζούσαν. Οι μετακινήσεις αυτές των αρχαίων ελληνικών φύλων ονομάζονται Α' Ελληνικός αποικισμός. Οι Ίωνες λοιπόν μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά δημιουργώντας αποικίες στα νησιά του Αιγαίου (Χίος, Σάμος κ.α.) καθώς και στην κεντρική Μικρά Ασία, στην περιοχή γνωστή ως Ιωνία. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Αιγαίου, με εξαίρεση τη Λέσβο, την Τένεδο και τη Ρόδο αποικήθηκε από τους Ίωνες, ενώ οι σημαντικότερες αποικίες στην Ιωνία ήταν η Μίλητος και η Έφεσος.

Η δημιουργία αποικιών στη Μικρά Ασία ήταν μια προοπτική που χρόνια απασχολούσε τα αρχαία ελληνικά φύλα και κυρίως τους Αχαιούς, δεδομένου ότι ήταν πολύ πιο εύπορα από την ορεινή και σχετικά άγονη ελληνική χερσόνησο. Οι Ίωνες μιλούσαν την ιωνική διάλεκτο. Η διάλεκτος αυτή αποτελεί τη γλώσσα της επικής ποίησης, καθώς το ομηρικό ιδίωμα έχει ως βάση του την ιωνική εμπλουτισμένη με στοιχεία από την αιολική και την αρκαδοκυπριακή. Οι λυρικοί ποιητές όπως ο Τυρταίος, ο Αρχίλοχος και άλλοι, χρησιμοποιούσαν την ιωνική διάλεκτο για τις ελεγείες τους. Επίσης ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος έγραφαν στην ιωνική. Χαρακτηριστικά τα α και ε μακρά γράφονται η και η εξάλειψη του συμφώνου F (δίγαμμα). Επίσης ο σχηματισμός των απαρεμφάτων σε -ναι είναι ιωνικό στοιχείο.Κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. η Μίλητος και η Έφεσος έγιναν κέντρα όσον αφορά τη σκέψη πάνω στο φυσικό κόσμο. Με βάση αυτή τη σκέψη δημιουργούνταν υποθέσεις που εξηγούσαν τα φυσικά φαινόμενα χωρίς να αποδίδεται το αίτιό τους στο θείο, όπως γινόταν μέχρι τότε. Οι υποθέσεις αυτές διαχέονταν από την έρευνα και από προσωπικές εμπειρίες. Οι εκπρόσωποι αυτού του κινήματος λέγονταν «Φυσικοί» ή «Φυσιολόγοι». Κύριος εκπρόσωπος ήταν ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο οποίος ήταν κι ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Και ο λεγόμενος "σκοτεινός" φιλόσοφος Ηρακλειτος από την Έφεσο.

Δωριείς: Οι Δωριείς ήταν ελληνικό φύλο, ένα από τα τέσσερα της αρχαιότητας, το οποίο καταγόταν σύμφωνα με τις γραπτές παραδόσεις από την οροσειρά της Πίνδου. Κατά την παλαιά παραδοσιακή θεωρία και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι Δωριείς κατέβηκαν στη νότια Ελλάδα περίπου τον 12ο π.Χ. αιώνα και κατέλυσαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, καθώς διέθεταν όπλα από σίδηρο, που ήταν ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων. Νεώτερες όμως μελέτες συνδυάζουν την έλλειψη αρχαιολογικών ευρημάτων που να συνηγορούν σε μια τέτοια βίαιη εισβολή και γλωσσολογικών στοιχείων από την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, και αμφισβητούν έντονα την εκδοχή αυτή. Η μετακίνησή τους αυτή, που είναι γνωστή ως "Κάθοδος των Δωριέων", παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σκοτεινότερα σημεία της ελληνικής ιστορίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Δωριείς κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Από εκεί, ενώ βασιλιάς τους ήταν ο Δώρος, από τον οποίο πήραν και το όνομά τους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου, στην περιοχή που ονομαζόταν Ιστιαιώτις. Οι Κάδμειοι τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την περιοχή αυτή και να εγκατασταθούν στην Πίνδο, σε μια περιοχή που εκτείνεται από την περιφέρεια Καστοριάς, Γρεβενών έως και την επαρχία Μετσόβου, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί.

Από εκεί ξεκίνησε η λεγόμενη "Κάθοδος των Δωριέων" στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ., μέσω του περάσματος της Δεσκάτης, που αποτέλεσε ιστορικό γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας, και είχε το χαρακτήρα εγκατάστασης ενός λαού σε πιο εύφορα και προσοδοφόρα εδάφη. Αυτή η εσωτερική μετανάστευση των Δωριέων αποτέλεσε τμήμα της γενικότερης προσπάθειας των δυτικών φυλετικών ομάδων να κατακτήσουν νέες περιοχές. Οι ακριβείς συνθήκες της μετακίνησής τους προς νότον παραμένουν άγνωστες. Οι Δωριείς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους τόπους εγκατάστασής τους, καθώς είτε δέχτηκαν την πίεση άλλων φυλετικών ομάδων, είτε οι διαθέσιμοι φυσικοί πόροι δεν επαρκούσαν. Ενώ παλαιότερα εικάζοταν ότι η εξάπλωση των Δωριέων ήταν το κυριότερο αίτιο κατάρρευσης του μυκηναϊκού κόσμου, οι ιστορικοί σήμερα τείνουν στην αντίθετη εκδοχή, ότι η κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου των Αχαιών αποτέλεσε το κυριότερο αίτιο της γρήγορης εξάπλωσης του δωρικού στοιχείου. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η άποψη ότι ότι οι Δωριείς ήταν ένα ελληνικό ποιμενικό και πρωτόγονο σχετικά φύλο που κατοικούσε στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας, και το οποίο μετά τη διάλυση του μυκηναϊκού κόσμου κατέλαβε πεδινές περιοχές.

Πέρα από τις μαρτυρίες των ιστορικών, υπάρχει και το αντίστοιχο μυθολογικό πλαίσιο. Οι Δωριείς κατάγονταν από τον Δώρο, γιο του Έλληνα, ο οποίος είχε υπό την εξουσία του την ηπειρωτική Ελλάδα. Σε αυτούς κατέφυγαν οι απόγονοι του Ηρακλή, μετά το θάνατο του Ύλλου και τον διωγμό τους από την Πελοπόννησο. Ακόμη, αναφέρεται ότι, όταν οι Ηρακλείδες έφθασαν στον Αιγιμιό, βασιλιά των Δωριέων, ο Ύλλος ζούσε. Ο Αιγιμιός υιοθέτησε τον Ύλλο και μαζί με τους δυο γιους του, Πάμφυλο και Δυμάνα, τον έκανε συγκληρονόμο στο ένα τρίτο του βασιλείου του. Διωγμένοι από τα γειτονικά φύλα οι Δωριείς κατέφυγαν, μετά από πολλές μετακινήσεις, στη Δωρίδα και από εκεί στην Πελοπόννησο. Τη χώρα τη μοίρασαν οι δισέγγονοι του Ύλλου, Τήμενος, Κρεσφόντης και Αριστόδημος, μαζί με τους Πάμφυλο και Δυμάνα. Την κατάκτηση της Πελοποννήσου και την κυριαρχία τους στους αχαϊκούς πληθυσμούς, οι Δωριείς την ερμήνευσαν με το μύθο της "επανόδου των Ηρακλειδών", δηλαδή την επιστροφή των απογόνων του Ηρακλή στην αρχαία τους κοιτίδα.

Αιολείς: Ήλθαν από τήν Θεσσαλία περί τό 1900 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στήν Πελοπόννησο καί συγχωνεύτηκαν μέ τούς Αχαιούς. Τό όνομα ανατρέχει φυσικά στόν Αίολο τόν γιό τού Έλληνα καί εγγονό τού Δευκαλίωνος. Γιός τού Αιόλου ήταν ο Αθάμας, ο οποίος μέ τήν Νεφέλη έκανε τόν Φρίξο καί τήν Έλλη, εξ ής καί ο Ελλήσποντος καλείται.

Γραικοί: Από τόν Γραικό πού όπως καί ο Έλλην γενεαλογείται απ' τόν Δευκαλίωνα ή κατ' άλλους θεωρείται αδελφός τού Λατίνου. Τό όνομα ετυμολογείται από τό γηραιός καί γραία κι αυτό από τήν Γαία καί επομένως αντιλαμβάνεται κανείς τό παμπάλαιον αφ' ενός τού ονόματος αφ' ετέρου δέ τό γηγενές αυτού. Επεκράτησε κατά τούς μέσους χρόνους (ανασυρθέν φυσικά από τό βαθύτατο παρελθόν) ως εθνική ονομασία τών Ελλήνων ιδίως στήν ύπαιθρο, διότι τό Έλληνες σήμαινε πλέον ειδωλολάτρες. Διά τών Λατίνων πού τό παρέλαβαν από τήν γειτονική Ήπειρο διαδόθηκε στήν Δύση (παρεφθάρη φυσικά όπως άλλωστε καί η Ελληνική γλωσσα πού κατακρεουργημένη κατέληξε στίς διαφόρους διαλέκτους), καί έχουμε τό γνωστό Graeci καί τά σημερινά ακατανόητα Greece, Grece, καί τά λοιπά παρόμοια. Μετά μάλιστα τήν δημιουργία νέας αυτοκρατορίας απ' τούς Δυτικούς μέ φορέα τού αξιώματος τόν Κάρολο τό 800 μ.Χ., πού ήταν τό αποκορύφωμα τής διάστασης μεταξύ τής παπικής εξουσίας καί τής πολιτικής εξουσίας τής Κωνσταντινουπόλεως, έγινε κατασυκοφάντησις τών Ελλήνων, ώστε τό όνομα Γραικός νά σημαίνει αίρεση καί κατά τούς χρόνους τής Φραγκοκρατίας μάλλιστα ενισχύθηκε εντονότατα ο μισελληνισμός. Γνωστή είναι η φράση τού " πρωθυπουργού" τού Κ. Παλαιολόγου Λουκά Νοταρά " κρειττότερον ιδείν εν μέσει Πόλει φακιόλιον Τούρκου ή ρωμαϊκήν καλύπτραν". Νά σημειώσουμε μέ τήν ευκαιρία ότι ο Κάρολος ζήτησε σέ γάμο τήν 1η γυναίκα αυτοκράτειρα τήν Ειρήνη τήν Αθηναία. Μετά τήν πτώση τής Πόλης, εκτός από τό ρεύμα λογίων πού συνέρευσε στήν Δύσι καί προκάλεσε τήν αναγέννηση, υπήρξαν καί πολλοί δυστυχείς πρόσφυγες, πολλοί από τούς οποίους παρανομούσαν γιά νά καταφέρουν νά επιβιώσουν καί αυτό συνέτεινε ώστε τό "Γραικός" νά σημαίνει καί "απατεών".

Δαναοί: Ελληνικό φύλο, πού προερχόμενο από τήν Ήπειρο, εγκαταστάθηκε κυρίως στήν Πελοπόννησο περί τό 2000 π.Χ. Timeo Danaos et dona ferentes (= φοβούμαι τούς Δαναούς καί δώρα φέροντας). Η φράση αυτή ανήκει στόν γαλάτη Βιργίλιο καί ασφαλώς εκφράζει τόν φθόνο κατά τών Ελλήνων αλλά καί τήν προσπάθεια υποτίμησης τού Ελληνικού Πνεύματος πού ήταν κυρίαρχο ακόμα καί κατά τήν Ρωμαϊκή στρατιωτική κυριαρχία. Άλλωστε κατά τόν Οράτιο " η Ελλάς ηττηθείσα τόν τραχύν νικητήν ενίκησε καί τάς τέχνας εισήγαγε εις τό αγροίκον Λάτιον".

Σελλοί: Κατά τόν Αριστοτέλη πανάρχαιοι κάτοικοι τής κεντρικής Ηπείρου πού καλούνταν τότε μέν Γραικοί, τώρα δέ Έλληνες. Απ' τό όνομα αυτό κατά μία εκδοχή καί τό Έλληνες.

Έλληνες: Τό ελληνικό φύλο τού Αχιλλέα πού κατοικούσε τήν Φθία. Εκαλούντο καί Μυρμιδόνες. Ήλθε από τήν Ήπειρο καί επεκτάθηκε σέ ευρύτερη περιοχή. Τό όνομα προέρχεται από τόν Έλληνα, γιό τού Δευκαλίωνος πού γεννήθηκε μέ "σπέρμα Διός". Τόν 8ο π.Χ. αιώνα όλα τά Ελληνικά φύλα πήραν αυτό τό όνομα. Στά πρώτα χρόνια τής επικράτησης τού Χριστιαννισμού τό όνομα Έλλην κατέληξε νά σημαίνει ειδωλολάτρης. Απ' τόν 9ο αιώνα όμως μέ τόν Φώτιο καθηγητή καί μετέπειτα πατριάρχη, πού τό σπίτι του είχε μετατραπεί σέ κέντρο φιλολογικών συναναστροφών, πού επανιδρύθηκε τό Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως καί συνεστήθη πλήθος άλλων ιδιωτικών ανωτάτων σχολών έχουμε επανεμφάνιση τού ονόματος "Έλλην". Τόν 11ο αιώνα έχομε νέα ενίσχυση τού ονόματος μέ τόν Μιχαήλ Ψελλό καί τήν Άννα Κομνηνή. Ο Θεόδωρος Β' Λάσκαρις αυτοκράτωρ Νίκαιας έλεγε: " Πάσαν τοίνυν φιλοσοφίαν καί γνώσις Ελλήνων εύρεμα...Σύ δέ ώ Ιταλέ τίνος ένεκεν εγκαυχά;" Ο Γεώργιος Γεμιστός τόνιζε στόν Μανουήλ Παλαιολόγο, ότι οι άνθρωποι, τών οποίων ηγείται είναι "Έλληνες" τό γένος ως ή τε φωνή καί η πάτριος παιδεία μαρτυρεί.

Mοιραστείτε το:




30 σχόλια:

  1. ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΩς ΕΧΟΥΝ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΛΑΧΙΑ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. προφανως δεν εισαι ελληνας και προφανώς δεν εχεις και ακαδημαϊκή παιδεία .......
      βλάχοι ειναι οι ουαλλοι στην μεγαλη βρετανια .....

      Διαγραφή
    2. Βλάχος ο ομιλων τα λατινικά με χυδαία προφορά..
      ο Βλάχος ΔΕΝ ειναι προσδιορισμος Γένους-καταγωγής ,
      αλλα προσδιορισμός ποιότητας ομιλίας των λατινικών
      Ετσι λοιπον οι Έλληνες που μίλαγαν "ΧΥΔΑΙΑ" = VULGAR Λατινικα οπως και οι Τούρκοι που αργότερα τα μίλησαν , όπως και ολοι οσοι απο τους Βαλκανικούς λαούς τα μίλησαν , απέκτησαν το προσωνύμιο ΒΛΑΧΟΙ. Αργοτερα πολλοι θεωρησαν οτι ανοικουν στην ιδια ομαδα μια και ευκολα μπορουσαν να συνεννοηθούν.
      Αλλοι και οχι μονον αυτοι.
      Για οσους "νομιζουν οτι ξέρουν" λοιπον , ΒΛΑΧΟΣ = ΟΥΑΛΛΟΣ
      Είναι η ιδια λεξη, αλλα με αγγλική προφορα.
      Παρ'ολα αυτα, και ενας ανηδεος μπορει ευκολοτατα να καταλαβει οτι
      οι ελληνες ή παλαιότερα ελληνόφωνες βλαχοι εχουν το 20% του λεξιλογιου τους
      σε ΟΜΗΡΙΚΗ γλωσσα.
      _______________________________________
      Στον Β' παγκοσμιο πολεμο την 28η Οκτωβριου 1040
      μετα απο εντονότατη προπαγάνδα των Ρουμάνων ,
      οι ρουμανοβλαχοι ( οσοι πιστευαν τις θεωρειες αυτες) ,
      και οι τσαμηδες, συγκρότησαν δυο ταγματα ( με τη προτροπή ιταλων )
      και κινηθηκαν ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ και εκ των οπισθεν εναντίων των ελληνικών
      στρατευμάτων στο μέτωπο της Αλβανιας.
      Τους προλαβε ο ελληνικος στρατος και μετα τον πολεμο οι μουσουλμανοι τσαμηδες
      εκδιώχθηκαν για να μην εκτελεστούν ως προδοτες , στην αλβανια.
      ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
      ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΛΑΟΣ.

      Διαγραφή
  2. ΛΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ; ΡΕ ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ...
    ΠΑΡ'ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ. ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ Ή ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑΝ ΝΑ ΤΑ ΜΙΛΑΝΕ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΕΝΩ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΟΧΙ ΤΑ ΒΛΑΧΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΓΡΑΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΕΩΝΑ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣΑΝ, ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ STRADIOTI, OI OΠOIOI ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ. ΣΤΑ ΤΟΤΕ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΔΙΑΡΠΑΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΛΑΦΥΡΩΝ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΕΘΝΟΝΥΜΙΟ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ. ΑΥΤΑ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. θεοφάνου Γιώργος8 Φεβρουαρίου 2011 - 8:08 μ.μ.

    για το όνομα υπάρχει και μια άλλη θεωροία ποιό ιστορική. οί 'ελληνες ονομάστικαν Γραικοί graeci από τους λατίνους όταν προτοήρθαν σε επαφη μαζύ τους . στην αρχαιότητα όταν ρωτούσες έναν έλληνα να σου πεί από που ήσε κανένασ δεν θα έλεγε είμαι έλληνας θα έλεγε αθηναίος, σπαρτιάτης, θηβαίος δηλαδή από ποια πόλη είναι. όταν λοιπόν οι λατινοι ήρθαν σε επαφή με τις πρώτες ελληνικές αποικείες στη δύση που ήταν στον κόλπο της νεαπόλεως στη σημερινή Ιταλία και ρώτησαν τους έλληνες από που ειστε αυτοί ήπαν την πόλη τους που είναι η Γραία στην Εύβοια.
    και βέβαια οι ευβοείς ειναι οι πρώτοι έλληνεσ που κάνουν μονιμεσ πόλεις στη δύση, ρήγιο στην καλαβρία, ζάγκλη μεσσινη στην σικελία και τη Νάξο και κατάνια και Λεωντίνους κ.λ.π. και την πρω΄τη τους αποικεία την κάνουν στισ πιθικούσες στο σημερινό νησί έτσι Ισκια, λοιπόν όπως σωστά γράφεις από τη Γραία όμως την πόλη και όχι τίποτα άλλο, πήραν όλοι οι έλληνες το λατινικό όνομα graeci που στη συνέχεια μεταδώθηκε σε όλο τον ρωμαιοκρατουμενο κόσμο της ευρώπης. γιατι βέβαια για τουσ λατίνουσ και οι υπόλοιποι έλληνες ήταν σαν τους Γραίους. συγνώμη για τα ορθοργαφικά λάθη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καλησπέρα σας φίλοι μου απο έναν βλάχο απ'τη Λαμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΝΤΕΣ ΤΟ ΓΕΝΝΟΣ ΕΛΑΤΙΝΟΦΩΝΟΥΝ.ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος είπε...

    ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΓΡΑΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΕΩΝΑ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣΑΝ, ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ STRADIOTI, OI OΠOIOI ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ. ΣΤΑ ΤΟΤΕ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΔΙΑΡΠΑΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΛΑΦΥΡΩΝ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΕΘΝΟΝΥΜΙΟ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ. ΑΥΤΑ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ.
    29 Ιανουαρίου 2011 8:01 μ.μ.

    Τα έχεις μπερδέψει ανώνυμε
    Γραικύλος είναι η βρισιά κι όχι Γραικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΓΡΑΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΕΩΝΑ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣΑΝ, ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ STRADIOTI, OI OΠOIOI ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ. ΣΤΑ ΤΟΤΕ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΔΙΑΡΠΑΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΛΑΦΥΡΩΝ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΕΘΝΟΝΥΜΙΟ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ. ΑΥΤΑ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ.
    29 Ιανουαρίου 2011 8:01 μ.μ.

    Τα έχεις μπερδέψει ανώνυμε
    Γραικύλος είναι η βρισιά κι όχι Γραικός

    13 Μαρτίου 2011 5:06 μ.μ.


    ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΣΥ ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΜΠΕΡΔΕΨΕΙ.
    ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΟΥΣ ΙΣΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ.
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αναρωτιέμαι γιατί δεν γίνεται καμία αναφορά στους Θράκες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. δεν βλεπω τιποτα για τους Δωριείς ή δεν λεει τιποτα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Προστέθηκαν περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο για τους Δωριείς.

    Για τον φίλο που ρώτησε για τους αρχαίους Θράκες: (Απο Βικιπαίδεια) Οι αρχαίοι Θράκες ήταν αρχαίο φύλο, που ομιλούσε την θρακική γλώσσα, κλάδο της ινδοευρωπαϊκής, και κατοικούσε κυρίως στην κεντρική, ανατολική βαλκανική χερσόνησο, καθώς και σε γειτονικά τμήματα της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Από την ονομασία τους έλαβε το όνομα της η περιοχή της ανατολικής βαλκανικής.

    Οι Θράκες αναφέρονται για πρώτη φορά στην Ιλιάδα του Ομήρου, ως σύμμαχοι των Τρώων κατά των Τρωικό Πόλεμο. Ζούσαν στα όρια του αρχαίου ελληνικού κόσμου και ένα μέρος από αυτούς εξελληνίστηκε κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή. Άλλα τμήματα των Θρακών εκλατινίστικαν και εκσλαβίστηκαν με την πάροδο των αιώνων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σε όλους τους ανώνυμους που εν είδη "κραυγών" "ΟΧΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ" και χωρίς ούτε ένα επιχείρημα που να στηρίζουν αυτό που αμφισβητούν, εδώ:

    http://www.hellinon.net/videos.htm

    Θα δουν και κάποια βίντεο που αναφέρονται για του βλάχους. Κοιτάξτε πρώτα ή να διαβάσετε στοιχεία ή ...εκτός αν πληρώνεστε να αναμεταδίδεται διάφορες βαλκανικές φθηνές προπαγάνδες, τότε να καταλάβω το κίνητρο σας, αν είστε αφελείς και και αναπαράγεται αυτές τις μπούρδες καιρό είναι να ανοίξετε τα μάτια σας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Διαγράφτηκε το σχόλιο που έλεγε οτι οι Βλάχοι δεν είναι Έλληνες. Τέτοιου είδους προβοκατόρικα σχόλια δεν έχουν θέση εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τo νεοελληνικό δραμα , ειμαι οτι ΟΛΟΙ εχουν άποψη για ΟΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Βλάχος ο ομιλων τα λατινικά με χυδαία προφορά..
    ο Βλάχος ΔΕΝ ειναι προσδιορισμος Γένους-καταγωγής , αλλα προσδιορισμός ποιότητας ομιλίας των λατινικών
    Ετσι λοιπον οι Έλληνες που μίλαγαν "ΧΥΔΑΙΑ" = VULGAR Λατινικα οπως και οι Τούρκοι που αργότερα τα μίλησαν , όπως και ολοι οσοι απο τους Βαλκανικούς λαούς τα μίλησαν , απέκτησαν το προσωνύμιο ΒΛΑΧΟΙ.
    Αλλοι και οχι μονον αυτοι.
    Για οσους "νομιζουν οτι ξέρουν" ΒΛΑΧΟΣ = ΟΥΑΛΛΟΣ
    Είναι η ιδια λεξη, με αγγλική προφορα
    --------------------------------------------------------------------
    Πρωτη γραπτη αναφορα σε Βλάχικη διάλεκτο :
    προφανώς απο Ελληνα-ελληνοφωνο :

    σε πορεία στρατιωτών ( ρωμαιων και μη ) στο βουνο , ενας ημίονος πεφτει σε γκρεμό
    ο "βλαχος" φωναζει : 'ΤΟΡΝΑ ΤΟΡΝΑ ΦΡΑΤΕΡ " ,
    οπου αυτος εννοεί "αδελφια πέφτει πέφτει"
    και οι Ρωμαίοι καταλαβαίνουν "αδελφια γυρίστε πισω"
    και απο οτι λεει το κείμενο "γύρισαν πισω"


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αξιοσημείωτα είναι τα όσα γράφει ο Ιάκωβος Θωμόπουλος στο βιβλίο του Πελασγικά (εκδ. 1912), όπου αναφέρει: «Πιστεύουσιν δηλ. εν Αλβανία, ότι την τρίτην ημέραν μετά τον τοκετόν τρεις αόρατοι γυναίκες (οι Ελληνικαί μοίραι) προσερχόμεναι παρά την κλίνην του νεογνού φατίζουσιν, ήτοι προλέγουσιν, ορίζουσιν την τύχην αυτού και ό,τι αν φατίση η τρίτη (η κυρίως Φατί-α λεγομένη) τούτο δέχονται και αι λοιπαί δύο. Αι γυναίκες αύται καλούνται Φατί-τε και Φατίες. Παν δε το συμβαίνον κατόπιν εν τω βίω του παιδός αποδίδεται εις την φάτιν, ήτοι πρόρρησιν των Μοιρών τούτων και λέγουσι: κεστού ε σκρουάνε Φατίτε “ούτως αυτό έγραψαν οι Φατίες”. Πρβλ. ελλην. Φάτις “χρησμός”, θέσφατον, φατίζω».

    Μία απόδειξη ότι οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες στα Βαλκάνια από την αρχαιότητα, σε βαθμό ώστε να έχουν σημειωθεί αλληλεπιδράσεις αλλά ενδεχομένως και επιμειξίες με τους Έλληνες και άλλες γειτονικές φυλές (π.χ. ήδη από την Αρχαιότητα είχε καταγραφεί και μία πρόσμειξη Ιλλυριών με Έλληνες, από την οποία δημιουργήθηκε η φυλή των Περραιβών, με αρχέγονη μητρόπολη την Κύφο, στις όχθες του π. Τιταρήσιου οι οποίοι Περραιβοί υπήρχαν ήδη από την εποχή του Τρωικού Πολέμου, όπου συμμετείχαν με το μέρος του Αγαμέμνονος των Μυκηνών και του Άργους). Πώς διασώθηκε λοιπόν αυτό το παραπάνω ‘αρχαιοελληνικό’ έθιμο στους Αλβανούς, αν οι Ιλλυριοί εξαφανίσθηκαν και οι Αλβανοί ήρθαν τον μεσαίωνα στη σημερινή Αλβανία από τη Δακία ή τον Καύκασο, όπως θεωρούν ορισμένοι Έλληνες εθνικιστές;

    Επίσης ο Θωμόπουλος θεωρεί ότι η αλβανική γλώσσα είναι απ’ ευθείας απόγονος της αρχαίας Πελασγικής και είπε ότι:
    «…είχε διασώσει πλείστας πελασγικάς λέξεις, ακόμη και γραμματικά χαρακτηριστικά της πελασγικής…» (Εισαγωγή στα «Πελασγικά», σελ. α34).

    Ωστόσο, οφείλουμε εδώ να σημειώσουμε ότι ο Θωμόπουλος έχει δεχτεί κριτική από άλλους ερευνητές λόγω του ενθουσιώδους του χαρακτήρα του και του ορισμένες φορές ερασιτεχνισμού του (όπως έχουν πει άλλοι ερευνητές). Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να απορίψουμε καθ’ ολοκληρία το έργο του με το επιχείρημα ότι δεν ήταν γλωσσολόγος. Θέλω να υπενθυμίσω ότι την Τροία δεν την ανακάλυψε αρχαιολόγος αλλά έμπορος τσαγιού (που είχε σπουδάσει για 2 χρόνια ελληνική φιλολογία στη Ρωσία). Τη γραμμική β, δεν τη διάβασε γλωσσολόγος αλλά αρχιτέκτων –ο Βέντρις- (ήταν μεν από μικρή ηλικία γλωσσομαθής αλλά όχι γλωσσολόγος) κ.α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ποιοι ήταν όμως οι Πελασγοί; Αναφέρονται στην Ιλιάδα (Β 840) ως σύμμαχοι των Τρώων, με αρχηγό τον Ιππόθοο. Ο Ηρόδοτος (Α΄ 57) πάντως ξεκαθαρίζει ότι οι Πελασγοί μιλούσαν βαρβαρική γλώσσα «…ήσαν οι Πελασγοί βάρβαρον γλώσσαν ιέντες…» και επομένως δεν ήταν Έλληνες.

    Ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας, ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. (ο οποίος ωστόσο έχει δεχτεί πολλές κριτικές ότι μεροληπτούσε ώστε να δείξει την καταγωγή άλλων φυλών από τους Έλληνες) είπε ότι οι Πελασγοί κατάγονταν από την Πελοπόννησο, όπου ζούσαν στην περιοχή του Άργους, ήταν αυτόχθονες και είχαν πάρει το όνομά τους από τον βασιλιά τους Πελασγό, γιο του Δία και της Νιόβης, κόρης του Φορωνέα (Ρωμαϊκή αρχαιολογία, Α΄ XVII-ΧΧ). Κάτι παρόμοιο διατύπωνε παλαιότερα και ο Έφορος (4ος αι. π.Χ.). Αυτό όμως είναι ψέμα επειδή οι Αρκάδες, μετακινούμενοι νοτιότερα (γύρω στο 1900 π.Χ.) από την περιοχή της αρχικής τους εγκατάστασης (στην δυτική Μακεδονία), μετανάστευσαν στην κεντρική Πελοπόννησο, όπου και εγκαταστάθηκε τελικώς ο κύριος όγκος τους. Εκεί, οι Αρκάδες θα αφομοιώσουν τους παλαιότερους κατοίκους της κεντρικής Πελοποννήσου, που οι περισσότεροι ήσαν Πελασγοί. Με αυτόν τον τρόπο εμφανίσθηκαν αργότερα ως αρκαδικοί μύθοι οι διάφορες πελασγικές παραδόσεις για τον Πελασγό και πιστεύτηκε ότι οι Αρκάδες ήσαν εξελληνισμένοι Πελασγοί (και ότι οι Πελασγοί ήταν Έλληνες). Το μεγαλύτερο μέρος πάντως των Πελασγών κατέφυγε στην περιοχή της Δωδώνης.

    Ο Ηρόδοτος όπως είπαμε ανέφερε ότι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος ήσαν οι Πελασγοί, οι οποίοι δεν μιλούσαν ελληνικά και οι οποίοι εκτοπίσθηκαν στην συνέχεια από τα διάφορα ελληνικά φύλα (Ιστοριών, Α΄ 57). Λέει χαρακτηριστικά ότι οι Πελασγοί ήταν βάρβαροι και η γλώσσα τους βαρβαρική, ότι οι Αθηναίοι αρχικά ήταν Πελασγοί και μιλούσαν βαρβαρική γλώσσα και τα ελληνικά τα έμαθαν όταν εξελληνίστηκαν: «τὸ Ἀττικὸν ἔθνος ἐὸν Πελασγικὸν ἅμα τῇ μεταβολῇ τῇ ἐς Ἕλληνας καὶ τὴν γλῶσσαν μετέμαθε» δηλαδή το αθηναϊκό ‘έθνος’ ήταν πελασγικό και αφότου εξελληνίσθησαν έμαθαν την ελληνική γλώσσα. Και στη συνέχεια λέει ότι οι Πελασγοί που ήρθαν στα ελληνικά εδάφη, αυξήθηκαν αριθμητικά και σε αυτούς προστέθηκαν και άλλοι βάρβαροι που εξελληνίσθηκαν, αφότου υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα και ότι όλοι οι τότε πελασγικοί οικισμοί άλλαξαν τις πελασγικές τους ονομασίες υιοθετόντας ελληνικές (μετά που ελληνοφώνησαν). «Άρα» καταλήγει ο Ηρόδοτος «ήταν βάρβαροι» (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, 57).

    Στη συνέχεια με λίγα λόγια λέει: «Για τη γλώσσα των Πελασγών δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, αλλά το ότι δεν ήταν Ελληνική μπορεί να το συμπεράνει κανείς πρώτα από τη γλώσσα ενός μέρους της φυλής των Πελασγών, που ζει τώρα στην πόλη Κρότωνα πάνω από τους Τυρρηνούς, και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς -τότε που οι Πελασγοί ζούσαν στην περιοχή που ονομάζουμε σήμερα Θεσσαλιώτιδα- δεύτερον από τη γλώσσα των Πελασγών που έχτισαν την Πλακία και τη Σκυλάκη του Ελλήσποντου... Αν όμως πρέπει να συμπεράνουμε απ’ αυτά, οι Πελασγοί θα μιλούν βάρβαρη γλώσσα» (Ηροδότου Ιστορίαι, Ιστοριών πρώτη επιγραφομένη Κλειώ, 58).

    Και στη συνέχεια γράφει ο Ηρόδοτος ότι οι λαοί του καιρού του που ήταν γνωστοί ως απόγονοι πελασγικών φύλων, μιλούσαν μια γλώσσα που δεν έμοιαζε με καμία από τις γλώσσες των γειτόνων τους κι ότι διατηρούν ακόμα την αρχέγονή τους γλώσσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ο Θουκυδίδης, υποστήριξε (Ιστορία, Α’ 2) ότι η χώρα «η νυν Ελλάς καλουμένη» δεν ήταν μονίμως κατοικημένη εξ αρχής, αλλά υπήρχαν συχνές μεταναστεύσεις λαών και ότι (Α’ 3) διάφοροι λαοί, όπως ο Πελασγικός, είχαν δώσει το όνομά τους σε μεγάλες περιοχές της χώρας, που αργότερα ονομάσθηκε Ελλάς, από τον Έλληνα, τον γιο του Δευκαλίωνος.

    Επί πλέον σε έργα του Σοφοκλή και του Ελλάνικου οι «βάρβαροι» Πελασγοί ταυτίζονται με τους Τυρρηνούς/Τυρσηνούς (δηλαδή με τους Ετρούσκους). Άραγε είναι τυχαίο ότι ορισμένα στοιχεία από τους Ετρούσκους μπορούν να μεταφραστούν και να εξηγηθούν μέσω της αλβανικής γλώσσας; Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν ότι οι Πελασγοί ήταν πρόγονοι ή συγγενείς των Ιλλυριών (και άρα των Αλβανών), ορισμένοι άλλοι διαφωνούν. Πάντως δείξαμε ότι οι Πελασγοί δεν ήταν Έλληνες από την Αρκαδία αλλά αργότερα οι Έλληνες Αρκάδες μετοίκησαν στην Πελοπόννησο και αφομοίωσαν τους εκεί Πελασγούς.

    Είχε γραφτεί το 1874 στο «Δεκέβαλος» (αρ. 2 και 7) «επί των οροπεδίων της Αλβανίας απαντώνται πλείστοι νομάδες και ποιμένες λαοί, παρ’ οις ανευρίσκονται Ομηρικά έθη και ήθη και έθιμα. Εν τη Αλβανία, όπως έγραφε και εις Γαλάτης, πολλαί σκηναί της Ιλιάδος και της Οδύσσειας αλλά και της Αινειάδος διαδραματίζονται πολλά ολίγον αυταίς παραλάσσουσαι». Απόγονοι λοιπόν των Πελασγών οι Αλβανοί;

    Ο Γάλλος ακαδημαϊκός Jean Faucounau στα βιβλία του Le déchiffrementdu Disque de Phaistos, 1999, Les Proto-Ioniens : histoire d'un peuple oublié, Paris 2001, Les Peuples dela Meretleur Histoire, 2003 και Les Origines Grecques à l'Agede Bronze, 2005 υποστηρίζει ότι οι αλβανόφωνοι Πελασγοί της κυρίως Ελλάδας εξελληνίστηκαν γλωσσικά. Άρα οι Αλβανοί είναι αυτόχθονες από την αρχαιότητα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Οι βλάχοι φέρονται να είναι απόγονοι των αρχαίων δακών, οι οποίοι κατάγονταν από τούς θράκες, που έμεναν στη βόρειο Ιταλία περί το Σάβο ποταμό, παραπόταμο τού Δούναβη κι εκλατινίστηκαν. Ήταν λαός σκληροτράχηλος, που παρενοχλούσαν τούς ρωμαίους, οι οποίοι με κανένα τρόπο δεν μπορούσαν να τούς υποτάξουν. Έτσι λοιπόν, εξ ανάγκης, ο αυτοκράτορας Τραϊανός περί το 100 μ.Χ., τούς εκδίωξε και απωθώντας τους έφτασαν μέχρι τη σημερινή Ρουμανία, η οποία πήρε το όνομά της από τούς ρωμαίους και αυτό επειδή εγκαταστάθηκαν εκεί οι δακοί. Μάλιστα όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τη Δακία, ο ηγεμόνας της ο Δακεβάλος, όταν έχασε τη μάχη, αυτοκτόνησε, για να μην πέσει στα χέρια του Τραϊανού καί αλυσοδεμένος σταλθεί στη Ρώμη. Τότε οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν στα στρατηγικά σημεία της Δακίας μόνιμες και ισχυρές φρουρές και παράλληλα έστειλαν Ρωμαίους και Ιλλυριούς αποίκους.

    Πληροφορίες για τους Βλάχους παρέχει και ο Χαλκοκονδύλης (ΙΕ αιώνας): «Οι Δάκες μιλούν γλώσσα παραπλησία τη Ιταλών, διεφθαρμένη τόσο πολύ…οι Ρωμαίοι ήρθαν στη χώρα τους και την κατοίκησαν». «Από τη Δακία στην Πίνδο το έθνος που κατοίκησε στη Θεσσαλία. Ονομάζονται Βράκοι». «Στο όρος της Πίνδου κατοικούν Βλάχοι, ομόγλωσσοι των Δακών, έμοιαζαν με τους Δάκες που κατοικούσαν στον ποταμό Ίστρο» [έκδοση Bonn Ι, σελ. 35, ΙΙ, σελ. 77, VI, σελ. 319].

    Ο Κίνναμος συνδέει τους Βλάχους με τους Ιταλούς έποικους όταν γράφει (ΙΒ΄ αιώνας): «Βλάχοι λέγονται οι άποικοι από την Ιταλία» [Ioannis Cinnami, Epitome rerum ab Ioanne et Alexio Comnenis gestarum, επιμ. Aug. Meineke, Bonn, 1836, σελ. 239].

    Οι βλάχοι τής Ελλάδας αναφέρονται κατά πρώτον στην Ιστορία το 976 μ.Χ. από τον ιστορικό Κεδρηνό ο οποίος έγραψε πως ο αδελφός του μετέπειτα Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ σκοτώθηκε το 976 από ‘οδίτες Βλάχους’ μεταξύ Πρεσπών και Καστοριάς. Αργότερα τούς αναφέρει κι ένας άλλος ιστορικός, ο Κεκαυμένος, ως ποιμένες, ζώντες βίο ληστρικό σε απόκρημνες και δύσβατες περιοχές. Επί αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ οι βλάχοι αναφέρονται από όλους τούς ιστορικούς τής εποχής εκείνης. Πρωτοεγκαταστάθηκαν στο τρίγωνο Νύσσας - Σόφιας - Σκόπια κι από εκεί απλώθηκαν πιο κάτω (βλ. Weigand: «Ethnographie von Makedonien», 11, 62). Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές, Θεσσαλία, Μακεδονία, Ήπειρο, Στερεά κ.α.

    Ο Κεκαυμένος (11ος αιώνας), στο «Στρατηγικό» του, λέει πολλά για τούς βλάχους και μάς δίνει πολλά στοιχεία για τα ήθη και έθιμά τους. Περιγράφει μάλιστα και την Επανάσταση των βλάχων στη Θεσσαλία. Χαρακτηρίζει τούς Βλάχους ως γένος: «παντελώς άπιστο και διεστραμένο, που δεν υποτάσονται ούτε σε Θεό ούτε σε ορθή πίστη, ούτε σε βασιλιά ούτε σε συγγενή ή φίλο..». Και η Άννα Κομνηνή κάνει πολύ λόγο για τούς βλάχους τής Θεσσαλίας. Μνημονεύει ακόμα τον έκριτον (=προύχοντα, φύλαρχο των βλάχων) Πουδίλο, πού έτρεξε τη νύχτα και ειδοποίησε τον αυτοκράτορα, πως οι κουμάνοι πέρασαν το Δούναβη (1, 10, 9). Ο Κίνναμος επίσης γράφει, πως, όταν ο Λέοντας Βατάτζης εκστράτευσε στη βόρεια Βαλκανική -την «ουνικήν»- είχε πολύ στρατό από βλάχους: «βλάχον πολύν όμιλον» (260).

    «Κατά την εποχήν εκείνη [11ος αιώνας] -γράφει ο Ν. Γεωργιάδης- άρχισε να μεταναστεύει στη Θεσσαλία και άλλη βάρβαρη φυλή, η των βλάχων, οι οποίοι κατερχόμενη από (την χερσόνησο) του Αίμου (βόρειας Βαλκανικής), επί των συνεχών ορέων, έφτασαν μέχρι τον Όλυμπο και την Πίνδο όπου και αθρόοι εγκατεστάθησαν, εξ ου και η ορεινή εκείνη χώρα αποκαλούνταν από τους βυζαντινούς Μεγαλοβλαχία». («Θεσσαλία», 2η έκδ., 1894, σ. 74)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ο Νικήτας Χωνιάτης γράφει για αυτούς «τους βαρβάρους που κατοικούν στη χερσόνησο/βουνά του Αίμου, πριν ονομάζονταν Μυσοί, τώρα δε Βλάχοι» οι οποίοι «κατέχουν τα Μετέωρα στη Θεσσαλία, τα οποία τώρα εμπεριέχονται στη μεγάλη Βλαχία» [Nicetae Choniate, Historia, Bonn, 1835, σελ. 482 και 841].

    Έγραψε ο Γάλλος Πουκεβίλ για τις επιδρομές των Βλάχων: «Kαταστρέφουν τις καλύτερες χώρες τής Θράκης και τής Μακεδονίας. Σύμμαχοι με τούς ρωμαίους και τούς σκύθες κατεβαίνουν σαν χείμαρρος από τις οροσειρές τού Αίμου και τής Ροδόπης. Προσαρμόζονται εύκολα στις εσωτερικές αναταραχές και παίρνουν μέρος στις επαναστάσεις και διαμελίζουν τον τόπο, για να μοιρασθούν τα ράκη που απομένουν» (Histoire de la regeneration de la Grece).

    Και ο Π. Αραβαντινός στο «Χρονογραφία τής Ηπείρου» (τόμ. Β΄, σελ. 32-33, Αθήνα, 1856) θεωρεί τους Βλάχους ως φύλο που από άλλη περιοχή μετανάστευσε στη Δακία όπου αργότερα αναμίχθηκε με τους Ρωμαίους και αργότερα μετανάστευσαν προς την Ελλάδα.

    Στην εγκυκλοπαίδεια τού «Ηλίου» αναφέρεται ότι στην αρχαία Θράκη θεωρούσαν ακόμα και μεγάλο μέρος τής βορείως τού Δούναβη περιοχής «κατοικούμενον κατά την αρχαιότητα υπό των γετών και δακών, θρακικών και τούτων εθνών... Οι θράκες, μετά των ελλήνων και των ιλλυριών, είναι οι καθ΄ αυτό αυτόχθονες τής χερσονήσου τού Αίμου». Βλέπουμε και εδώ ότι οι Ιλλυριοί ξεχωρίζονται και δεν ταυτίζονται με τους Έλληνες όπως κάποιοι Έλληνες εθνικιστές προσπαθούν να μας πείσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Για την ιστορία να αναφέρω ότι όταν τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο καταλήφθηκε η Ελλάδα, οι ιταλοί θέλησαν να διεκδικήσουν τους Βλάχους. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν ορισμένοι βλάχοι και πήραν την άδεια τού Μουσολίνι, για να δημιουργήσουν ένα κράτος βλάχικο υπό την ιταλική επιρροή. Έτσι και με την άδεια τού Χίτλερ δημιούργησαν ένα πριγκηπάτο, το λεγόμενο κράτος τής Πίνδου. Είχε πρόεδρο ένα ρουμανόβλαχο, τον Διαμαντέσκου, από το χωριό Βίτολα τού Μοναστηρίου (στα σημερινά Σκόπια). Αρχηγός τού στρατού, που αποτελείτο από 175 άνδρες, τούς λεγόμενους ‘λεγεωνάριους’ (το όνομα ήταν από τούς ρωμαίους), ήταν κάποιος Ραπότικας. Αυτός ήταν παληός μακεδονομάχος, άρχισε δικό του ανεξάρτητο πλιάτσικο, για να ζήσει. Τότε τον βρήκε ο Διαμαντέσκου και τον έκανε αρχηγό τού πριγκηπάτου. Ο Ραπότικας ήταν τότε γύρω στα 65.

    Σημαία τού κράτους αυτού ήταν η λύκαινα των αρχαίων ρωμαίων, που βύζαινε το Ρώμο και το Ρωμύλο, ιδρυτές τής Ρώμης. Πρωθυπουργός ήταν ο Ματούσας. Το κράτος αυτό το διέλυσε ο Μπελής, κατόπιν διαταγής τού Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος έσφαξε όλους τούς λεγεωνάριους και τούς έγδαρε ζωντανούς ρίχνοντας στις σάρκες τους καυτό λάδι και αλάτι. Τον Ραπότικα τον συνέλαβαν σε μια ταβέρνα στη Λάρισα, όπου γλεντούσε με μια γυναίκα και τον σκότωσαν στο δρόμο πηγαίνοντας για το Αρχηγείο. Όσο για τον πρόεδρο, τον Διαμαντέσκου, τον κάλεσαν οι ρουμάνοι, για να δώσει λόγο, γιατί συνεργάστηκε με τούς ιταλούς, δεδομένου, ότι θεωρώντας τούς βλάχους μειονότητά τους, τούς διεκδικούσαν κι αυτοί. Έτσι λοιπόν, μη βρίσκοντας επαρκείς τις δικαιολογίες του, τον σκότωσαν.

    Ο Άγγλος αξιωματικός Wiliam Martin Leake που επισκέφτηκε το 1805 τα βλάχικα χωριά, έγραψε: «Μοιράζονται με τούς έλληνες το εμπόριο των αποικιακών προϊόντων ανάμεσα Ισπανία ή Μάλτα και Τουρκία. Μερικοί ήταν καραβοκυραίοι και ιδιοκτήτες τού φορτίου μαζί» (Journey through some provinces of Asia Minor).

    «Οι βλάχοι», γράφει ο γάλλος πρόξενος και περιηγητής Pouqueville (1770-1838), «διατηρούν τα ρωμαϊκά χαρακτηριστικά, είναι εύρωστοι και ευσταλείς». Σε άλλο σημείο (τ. Β΄, σελ. 191) σημειώνει, ότι οι Ασπροποταμίτες βλάχοι, υποστήριζαν, πως είναι ρωμαϊκής καταγωγής κι ότι λέγονται bruzzi βλάχοι (Pasteurs Vrutuens). Toν βεβαίωσαν μάλιστα, ότι πενήντα χρόνια πριν, οι τσοπάνηδες φορούσαν το καπέλλο και την ενδυμασία των βοσκών τού Λατίου. Η ονομασία Bruzzi, Μπρούτσοι ή Αβρούζοι πηγάζει από την ιταλική πόλη Αμπρούντσιο, απ’ όπου, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, πέρασαν οι κάτοικοι στην αντικρινή χερσόνησο, όταν κατακτήθηκε η πόλη από τούς ρωμαίους. Συνεχίζεται μάλιστα η ονομασία Μπρούτσος με τη λέξη «πριτσά», που σημαίνει την οσμή τής φορεσιάς των τσοπάνων από τη μόνιμη ενδιαίτισή τους πλάι στα γιδοπρόβατα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Η ονομασία «Βλάχος» φέρεται να προέρχεται από το σλαβικό ‘vlahi’ και αυτή με τη σειρά της από το γερμανικό ‘walchen’. Έτσι ονόμαζαν οι Γερμανοί τους ‘Ρωμαίους’ κατοίκους των Άλπεων και της βόρειας Ιταλίας (οι οποίοι αργότερα μετανάστευσαν στη Δακία).

    Μάλιστα όταν αρχές Μαρτίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης έφτασε στα σύνορα της Βλαχίας, έβγαλε προκήρυξη προς τούς βλάχους, στην οποία αποκαλούσε τούς βλάχους δάκες και όχι έλληνες και διαχώριζε σαφώς την πατρίδα τους από την δική του. Είπε:
    «Άντρες Δάκες,
    σήμερα αφήνω την ευλογημένη γη της Μολδαβίας και πατάω στο έδαφος της αγαπητής σας πατρίδας. Με αγκαλιές ανοιχτές και με δάκρυα χαράς μας υποδέχτηκε ο φιλελεύθερος λαός της Μολδαβίας. Με τα ίδια αισθήματα περιμένω να δω και τα ευγενή τέκνα της Δακίας…. Άντρες Δάκες, όσο διέρχομαι από το έδαφος της φίλης πατρίδας σας…».

    Ας δούμε και την επιστολή του Ελευθερίου Βενιζέλου στις 29 Ιουλίου 1913, ημέρα της συνθήκης του Βερολίνου, προς τον πρωθυπουργό της Ρουμανίας Τάκε Μαγιορέσκο: «Η Ελλάδα συγκατατίθεται να παράσχει αυτονομία στις σχολές και στις εκκλησίες των κουτσοβλάχων, που βρίσκονται στα μελλοντικά ελληνικά εδάφη και να επιτρέψει την σύσταση επισκοπής για τους κουτσοβλάχους τούτους, με την Ρουμανική Κυβέρνηση να μπορεί να επιχορηγεί υπό την επίβλεψη της Ελληνικής Κυβερνήσεως τα ειρημένα τωρινά ή μέλλοντα θρησκευτικά και εθνικά καθιδρύματα». [Βλ. Ευάγγελου Αβέρωφ – Τοσίτσα, Η πολιτική πλευρά του κουτσοβλαχικού ζητήματος, δεύτερη έκδοση, Τρίκαλα 1987, σελ. 66.]

    Ο έλληνας αξιωματικός Κωνσταντίνος Μαζαράκης–Αινιάν (καπετάν Ακρίτας) παρατηρούσε: «Προκαλούσαν τέτοιον θόρυβο, διέθεταν τόσο χρήμα και κατείχαν δια νομάδων ποιμένων τις περισσότερες διαβάσεις στα ορεινά μέρη, από όπου διέρχονταν αντάρτες. Αυτοί ήταν οι καταδότες, αυτοί οι τροφοδότες των βουλγαρικών συμμοριών, με τις οποίες είχαν συμμαχήσει, αυτοί κατείχαν τα γιατάκια (λημέρια) τους, αυτοί ήταν οι οδηγοί των καταδιωκτικών αποσπασμάτων». [Ο Μακεδονικός Αγώνας Απομνημονεύματα, έκδοση ΙΜΧΑ, Θεσσαλονίκη 1984, σελ. 204.]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Την περίοδο 1905 – 1908 οι ρουμανίζοντες Βλάχοι συμμάχησαν με τους Βούλγαρους ‘Μακεδονίζοντες’ αυτονομιστές κατά των ελληνικών ένοπλων ομάδων. «Στον σκληρό και αιματηρό αγώνα, που ακολούθησε, οι Βλάχοι αναμείχθηκαν γρήγορα, γιατί τα ελληνικά αποσπάσματα είχαν διαταγές να στρέψουν την προσοχή τους στα ρουμάνικα σχολεία επίσης. Οι απειλές γρήγορα λιγόστεψαν τον αριθμό του ρουμανικού κόμματος, αρκετά σχολεία κάηκαν, πολλοί από τους πιο αφοσιωμένους συνηγόρους δολοφονήθηκαν και τα σπίτια και η περιουσία τους καταστράφηκαν. Ένα από τα αποτελέσματα της ενέργειας αυτής ήταν ότι βλάχικα αποσπάσματα γρήγορα εμφανίστηκαν στην αντίθετη πλευρά, αλλά εξαιτίας του αριθμού και της θέσης τους αναγκάστηκαν να ενεργούν κυρίως αμυντικά». (Alan Wace – Maurice Thompson, Οι νομάδες των Βαλκανίων, μετάφραση Πάνου Καραγιώργου, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 9).

    Ο Δημήτριος Κάκκαβος σημειώνει στα απομνημονεύματά του ότι «οι περί την Πίνδο και τη Βέροια (υπήρξαν) αποστάτες με ζωηρό φιλορρουμανικό φανατισμό, οι περί το Μοναστήρι με φανατισμό επηρεασμένο όμως από την ελληνική επίδραση, οι της Καρατζόβας με φανατισμό φιλοβουλγαρικό». ( Δημητρίου Κάκκαβου, Απομνημονεύματα (Μακεδονικός Αγών), έκδοση εταιρείας μακεδονικών σπουδών, Θεσσαλονίκη 1972, σελ. 81).

    Ακόμα και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο ιδρυτής της εθνικής ιστορικής σχολής στην Ελλάδα, έγραφε στην ιστορία του πριν προκύψει το ζήτημα των Βλάχων:
    «Οι κυριώτατες εντός του Ίστρου κατοικίες των Βλάχων κατά τους χρόνους αυτούς, ήταν προς βορρά μεν περί τον Αίμο, προς μεσημβρία δε περί την Πίνδο. Η επικρατεστέρα σήμερα γνώμη είναι ότι οι Βλάχοι αυτοί ήταν συγγενείς των βορείως του Ίστρου Βλάχων και ότι οι τελευταίοι προέκυψαν από την ανάμιξη των πολυάριθμων Ρωμαίων αποίκων, τους οποίους ο αυτοκράτωρας Τραϊανός μετέφερε στην αρχή της 2ης εκατονταετηρίδος μ.Χ. στη Δακία, μετά την ανάμιξη τους με τους ιθαγενείς κατοίκους της χώρας, ανάμιξης από την οποία το κυριώτερο στοιχείο της βλαχικής γλώσσας μέχρι σήμερα είναι η λατινική. Αυτό πρέσβευαν οι δικοί μας, ο Κίνναμος και ο Χαλκοκονδύλης». [Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, Ιστορία του ελληνικού έθνους, βιβλίον ενδέκατον, εκδόσεις γαλαξία, Αθήνα 1971, σελ. 390 – 391.]

    Οι Έλληνες επιμένουν να ομιλούν για γλωσσικό και πολιτισμικό εκλατινισμό Ελλήνων, από τους οποίους προέκυψαν οι Βλάχοι. Λοιπόν, ο Ιωάννης Λαυρέντιος Λυδός (490–565 μ.Χ.), καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως, στο έργο του Περί των αρχών της Ρωμαίων πολιτείας (De Magistratibus) γράφει για την παραμέληση της λατινικής γλώσσας ότι παλαιός χρησμός προλέγει «τότε Ρωμαίους την τύχην απολείψειν, όταν αυτοί της πατρίου φωνής επιλάθωνται» (δηλαδή «τότε οι Ρωμαίοι θα χάσουν την τύχη τους, όταν θα χάσουν την πατρώα γλώσσα τους»). Έτσι η εγκατάλειψη των λατινικών από τους επάρχους και τις άλλες δημόσιες αρχές που στα πρώτα βυζαντινά χρόνια μιλούσαν τα λατινικά (των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή) -λόγω της σημασίας της ελληνιστικής Ανατολής μέσα στην αυτοκρατορία– επαλήθευσε τον χρησμό: «συν τη Ρωμαίων φωνή και την τύχην απέβαλεν η αρχή» (δηλαδή «Μαζί με τη γλώσσα των Ρωμαίων η εξουσία απέβαλε και την τύχη της»). [Διονυσίου Ζακυθηνού, Βυζαντινή Ιστορία (324–1071), Αθήναι 1977, σελ. 143.] Ο εξελληνισμός επομένως ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΜΟΣ απασχολεί τον Λαυρέντιο Λυδό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. καλα ο αλη αλ γιουνανι ωσ αλβανος εθ ικιστης κανει συνεχως ανθελληνικη προπαγανδα ...στα περι βλαχων θα τον παραπεμψω στα σχολια των συναδελφων ανθελληνων της ελευθερης ερευνας....τα ιδια περιπου αναφεουν και αυτοι ...τις περνουν ομως τις απαντησεις τους βλεπε σχολια στο '''http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=2213'''......ασχολουντε πολυ με τους βλαχους οι αλβανοι εθνικιστες γιατι ειχανε ξεσηκωθει [ λογικο αφου ηταν ελληνες] εναντια στο αλβανικο κρατος το 1914 και ειχανε κυρηξει την αυτονομια της βορειου ηπειρου με σημαια τον δικεφαλο αετο σε γαλανολευκο φοντο σε σχημα σταυρου...οι βλαχοι της κορυστας της ζαγοριας , της πρεμετης και τους τεπελενιου...αλλωστε ο πρωθυπουργος της αυτονομης κυβερνησης της βορειου ηπειρου ηταν βλαχος απο το κεστορατι αργυροκαστρου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. και δυστυχωσ για τους αλβανους οχι μονο οι βλαχοι της αλβανιας ειχανε ελληνικη εθνικη συνειδηση [ παροτι ζουσανε υπο οθωμανικο και επειτα υπο αλβανικο ζυγο αλλα ποτε δεν ενεταχθηκαν στο ελληνικο κρατος] τα ιδια και οι βλαχοι των σκοπιων... ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΒΛΑΧΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΝΕΤΑΧΘΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ''''ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΕΛΛΗΝΕΣ'''ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΙΤΕ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΙΤΕ ΥΠΟ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ [ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ 40- ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ] ΕΙΤΕ ΥΠΟ ΣΕΡΒΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ...ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΥΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.....
    ΤΟ ΜΕΓΑΡΟΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ.....
    Όμως, οι βλαχόφωνοι Έλληνες του Μοναστηρίου παρουσίασαν πρωτοφανή οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη κατά τον 19ο αιώνα, η οποία τους επέτρεψε να χρηματοδοτήσουν εκκλησίες, σχολεία και συλλόγους, με τα οποία μπόρεσαν να αντέξουν στις ξένες πιέσεις. Χαρακτηριστικό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού της ίδιας κοινότητας είναι το υπόμνημα που απηύθυναν προς τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1903, το οποίο κατέληγε: "...λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ` ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν` αμφισβητεί προς ημάς τούτο".
    ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΤΕΣ
    ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟΒΟ
    Σε επιστολή της Κοινότητας Μεγάροβου στις 12 Ιουνίου 1907, που υπογράφεται από τους ιερείς και 102 οικογένειες, περιγράφεται με ακρίβεια η ταυτότητα της: ««… η δική μας κοινότητα, θεωρεί ιερό της καθήκον να ενώσει μαζί με των άλλων αδελφών μας και τις δικές μας διαμαρτυρίες. Δεν αποτελούμε χωριστή ομάδα από το ελληνικό γένος… Λεγόμαστε Βλάχοι… οι πόθοι μας, τα αισθήματά μας, είναι συνταυτισμένα, αιώνες τώρα, με των ελληνοφώνων αδελφών μας… Είμασταν και θα είμαστε Έλληνες» (ακολουθούν οι υπογραφές των ιερέων και 102 οικογενειών).
    ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΞΑΡΧΙΚΩΝ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΩΝ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΑΝΕ [ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ Η ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ] ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΟΠΟΛΕΩΝ...ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΙΗΛΘΑΝ ΥΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ''''ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΕΛΛΗΝΕΣ'' ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΓΡΑΦετε...σημερα υπαρχουν και αρνησιπατριδες βλαχοι..αυτο δεν οφειλετε στο οτι '''ανακαλυψανε ''την καταγωγη η συνειδηση τους...παραδοπισοι ανθρωποι..οπως υπαρχουν αρνησιπατριδες βλαχοι ετσι υπρχουν και αρνησιπατριδες ελληνες μη βλαχοι] και υπηρχανε....και θα υπαρχουν τι να κανουμε...αυτοι ειναι οι ρουμανιζοντες [ αργηρονιτοι] βλαχοι που γραφει ο αλη αλ γιουνανης...ηταν η ομαδα του μητροβλαχου...ομως ηταν η [παραδοπιστη] εξαιρεση....εκτος και αν δεν ξερει ο κυριος αλη οτι οι βλαχοι καστοριας φλωρινης κλπ κρατησανε την μακεδονια ελληνικη [ με τη ζωη τους]....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. μετα μας λεει κατι πελασγικα..ας μας πει τι σημαινουν οι πελασγικες λεξεις -τοπονυμια΄΄λαρισα λυκαβυτος ιλλυσσος ζακυνθος κλπκλπ....αντε γιατι μας πρηξανε με τα αυτοχθονικα τους....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λάρισσα = από το πελασγικό/αλβανικό i larte που σημαίνει υψηλό μέρος (η Λάρισσα είχε κάτι σαν ακρόπολη)

      Λυκαβητός = από το πελασγικό/αλβανικό luka + vete = φαιός μονήρης, σκουρόχρομος

      Ιλλυσσός = από το Ylli (αστέρι). Περιοχή των αστεριών.

      Ζάκυνθος = από το Gjak (Τζιακ) που σημαίνει αίμα (εξ'ου και Ιάκυνθος) κ.α.

      Διαγραφή

Σας παρακαλούμε πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια
τα οποία περιέχουν ύβρεις, θα αποκλείονται. Ευχαριστούμε.
Πατήστε εδώ για μετατροπή απο Greeklish σε Ελληνικά

 
Copyright © 2010-2013. Ελληνικό Αρχείο - All Rights Reserved | Designed by Graphopoly Designs